Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

Bir adamın başında derin bir yara izi vardı. Kavganın başına bir mühimmat parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Nasır’dı. Savaşta dertli yaralar almış mültecilerin bakılan Danimarka kurumunda bir zaman tedavi devam ediyordu. Sağ eli kullanamıyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken tanımıştım. Bazı günler kucağıma birkaç kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Oğlunun okuldan sonra eve kalemleri başkalarının ihtiyacı için okulun önüne koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaşın etkisini hala yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimiz Bırakın kurtulun!” söylemekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman ilkokula hazırlık sınıfına girmişti. Okul ve evde ve aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Okul pedagogu çabalar tesir etmedi. İdare, gelişmeleri görüşmek amacıyla oğlunun ailesini toplantıya tespit etti.

Bütün aile hepsi birlikte geldiler. Hepsi birden birlikte evde yaşıyorlarmış. Aile büyüğü toplantı odalarına girer girmez, O çocuk düştü, “İşte öğretmen” söyledi koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye aniden yaptı.

Kış aylarında ben, çift. Dede, terlikle gelmişti. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz renkli kıyafetini ayak bileklerine kadar uzamış giydi. Annem ve ninesi ve annesi kapalıydı. Okuldaki geçmişini ifade etmeye başladığımızda, Rahman fazla koptu. Hıçkıra ağlamaya başladı. O çocuk ruhu gizli sır anlamaya gayret ediyorduk.

Baba, Rahman’ın çoğu zaman evden kaçtığını, polis tarafından bulundu söyledi. Anne ise açıklayarak “Hâlâ gözleri gözü açık şekilde yatak gece işemeye!” dedi. Rahman mahçup odayı çekilmek ne yapacağını bilmedi. Konuyu çok uzatmadık.

Toplantıda ailelerin de destekleriyle Rahman’ın bir danışmana yönlendirilmesine karar verildi. Okul zaman zaman oğlu ile rehberlik ile işbirliği görevi bana verildi.

Sonraki günlerde o çocuk koridorda koşarken, kapıya çarptı. Bir şey olmadı ama hissi acı duydu, samimi uzun ağlamaya başladı. Rahman’ı teselli etmek amacıyla kucağını tutmaya kütüphane götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz renkli bir renkli kalemler koydum. Raftan aldım, birkaç kitap okuma görünümü görerek uzaktan Rahman’ı sessizce> izlemeğe devam ettim. Rahman, farklı renklerde küçük kalemlerle bir şeyler çizerken beni unutmuş kendi dünyasında konuşuyordu. Sonra kâğıdı çıkarıp bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Çok fazla yorgun, dinlenmek istiyor, istemiyor gitmek istemiyor. Arkadaşları onu ima ediyor!” anlattı. O yıl başka başka bir kurumda göreve başladım. O çocuk unuttum.

Yoldayken Nasır’la karşılaştım. Bana tanıdı, “Öğretmen!” diyerek elini sıkıca çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü ve bulutlandı; benden söylemedi. Oğul sonraki sık sık birçok Kriminal olaylarına dolaşıp polis kayıtlarına işlenmiş. Ailesi tarafından alınarak sorunlu çocukların eğitildiği bir yetiştirme yurduna gömülmüş. Bütün çabalarımıza rağmen Rahman’ı kurtaramayan olduk.